Mireczek
Czy to polski normal, patrzeć, jak rodzic się upija, tłucze łapskiem w ścianę, szarpie, krzyczy, wyzywa? Chowamy się po kątach i milczymy. DDA to zmowa milczenia. Dlaczego wolimy być anonimowi? Dlaczego publiczne gadanie o dzieciństwie to „wywlekanie”? Bo nikt inny nas nie zrozumie? Bo kogoś urazimy? Ta historia nie jest wyjątkowa – nosi ją w sobie wiele osób.
Na czym polega choroba alkoholowa? Kiedy bliska osoba staje się kimś obcym? Jak trafia się na margines społeczeństwa? Czy można urodzić się złym? Ratować własnego ojca, czy przede wszystkim siebie? Mówiąc o syndromie DDA, opowiadając historię z perspektywy ofiary, a nie sprawcy, nie sposób nie wspomnieć jeszcze: o syndromie ratownika, etapach uzależnienia od alkoholu, zmaganiu z traumą, końcu relacji i żalu po stracie.
Spektakl jest adaptacją reportażu „Mireczek. Patoopowieść o moim ojcu” Aleksandry Zbroi.
W przedstawieniu cytowane są fragmenty filmów animowanych wyprodukowanych przez Walt Disney Productions: „101 Dalmatyńczyków”, „Piękna i bestia”, „Dumbo”, „Galopujący Gaucho”, „Piotruś Pan”, „Pluto i jego rodzinka”, „Śpiąca królewna”, „Arystokraci” oraz fragmenty książki „List do ojca”, wybór i opracowanie Jerzy Wójcik, Grzegorz Piechota, Wydawnictwo Agora, Warszawa 2008.
Fragment wywiadu Anny Sańczuk z reżyserem Krzysztofem Popiołkiem:
Najważniejszą figurą był dla mnie nieobecny ojciec. Nie wyobrażałem sobie, że może się nie pojawić, ale szukałem sprytnego sposobu, jak z tego zniknięcia zrobić metaforę, jak tego ojca wziąć w nawias. Wymyśliłem, że to jest uwewnętrzniony głos córki, a cała sytuacja dzieje się na pogrzebie ojca. Z trumny wychodzi terapeuta, który pyta, jak się pani teraz czuje? Terapeuta na miękko, zacierając granice, odgrywa ojca. To nam pozwoliło na spotkanie z nim, ale w gruncie rzeczy to nie jest realny człowiek, ale zapis pamięci, uosobiony lęk, powiększenie. Tak pojęta figura ojca jest otwierająca, a nie jest przeciwko książce.Więcej informacji na stronie: miejskigdynia.pl.