Opowieść fantastyczna i wielowymiarowa – „Moby Dick” w Teatrze Muzycznym

To wielopłaszczyznowa historia o pogoni za marzeniem, ciężkiej pracy, ludzkiej naturze i lękach, które noszą w sobie bohaterowie. W Teatrze Muzycznym trwają przygotowania do premiery „Moby Dicka” Hermana Melville’a. Twórcy zabiorą widzów w podróż nie tylko w głąb oceanu, ale i siebie, a jednocześnie pokażą ogrom emocji i marynarskiego życia. Premiera już w piątek, 2 października na Nowej Scenie. Spektakl reżyseruje Wojciech Kościelniak.

Ta powieść została tak wspaniale napisana, że podróż odbywa się na kilku płaszczyznach. To z jednej strony podróż awanturnicza, wielorybnicza, która po prostu mówi o nieprawdopodobnym wyczynie grupy ludzi, którzy próbują upolować mitycznego potwora, więc ma taki trochę posmak marvelowski. Z drugiej strony jest tam też kontekst tego, na co Herman Melville, mam wrażenie, nie zwracał za bardzo uwagi, dlatego że nie wiem, czy setki tysięcy tych zwierząt zostały wymordowane po to, żeby uzyskiwać tłuszcz, z którego wyprodukowano świeczki na całym świecie. Kolejna warstwa, myślę bardzo ważna, to opowieść o tym, jak przy pomocy manipulacji i przekupstwa grupa wspaniałych wielorybników, ale jednocześnie ludzi o niezbyt wysokich horyzontach myślowych, którzy łatwo ulegają zabobonom, przesądom i takiej morskiej magii, została namówiona na to, żeby uczestniczyć w prywatnej zemście jednego człowieka. To bardzo przypomina rodzenie się totalitaryzmu i podążanie ku samozagładzie – tłumaczy Wojciech Kościelniak, reżyser spektaklu.

Pokazujemy kawał życia marynarskiego, morza, znoju czy marzeń, które w nich są, ale przy okazji też zabieramy widza i siebie samych w podróż o tym, jak można ludzi wkręcić. Postać kapitana Ahaba, która przez swoją charyzmę, pieniądze, przez to, że jest kapitanem i ma władzę, potrafi nas zabrać nie tylko w podróż za wielorybem, ale w ogóle w podróż za swoimi własnymi marzeniami, za swoją własną obsesją – mówi Krzysztof Wojciechowski, aktor, odtwórca roli Stubba.

W momencie kiedy nasze traumy i różne doświadczenia zderzają się z innymi ludźmi, którzy mają swoje, i jeszcze na zamkniętej przestrzeni, gdzie nie ma szans wyjść do drugiego pokoju, tylko trzeba się konfrontować ze sobą, to tak naprawdę dopiero wtedy mamy okazję zobaczyć i poczuć, kim tak naprawdę jesteśmy – dodaje Wojciechowski.

My jako kobiety gramy postać chłopca, więc to też jest męska sytuacja. I tej kobiecości trzeba się wyzbyć w prowadzeniu tej postaci. Tutaj sięgamy bardzo głębokich emocji, które na co dzień są chowane i które są przykrywane pod płaszczem tej męskości. A przecież męskość to niezmierzony ocean pięknych, przepięknych emocji. W ogóle teatr robi się po to, żeby wzbudzić w widzach emocje i żeby to pozostało jak najdłużej wewnątrz. Warto zobaczyć spektakl ze względu na przepiękną energię, która się wytwarza w trakcie tego spektaklu, ale też przepięknie głęboką opowieść, z którą można się utożsamić i znaleźć zawsze coś dla siebie – mówi Katarzyna Witkowska, druga reżyser i odtwórczyni roli Pipa.

Emocje próbujemy przekazać poprzez choreografię Eweliny Adamskiej-Porczyk, nieprawdopodobną scenografię Martyny Kander, muzykę Mariusza Obijalskiego, wielowymiarową, nieprawdopodobną siłę i wewnętrzną migotliwość aktorów – mówi Kościelniak.