Podziękowania za wsparcie Gdyni w drodze na listę UNESCO
Wielki sukces Gdyni na arenie międzynarodowej ma wielu autorów, także tych, których pracy nie było widać na pierwszym planie. Jedną z takich osób jest Gdynianka Aleksandra Brodowska, zaangażowana w działania dyplomatyczne poprzedzające wpis Modernistycznego Centrum Gdyni na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. W poniedziałek, 24 sierpnia, prezydent Aleksandra Kosiorek i wiceprezydentka Oktawia Gorzeńska spotkały się z nią, by osobiście podziękować za miesiące pracy na rzecz rodzinnego miasta.
Za historyczną decyzją, która 27 lipca zapadła podczas 48. sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w Busan, stoją lata pracy ekspertów, samorządu, instytucji państwowych oraz polskiej dyplomacji. Szczególnie intensywne były ostatnie miesiące poprzedzające głosowanie, kiedy obok działań merytorycznych związanych z gdyńską kandydaturą ogromne znaczenie miały rozmowy prowadzone na arenie międzynarodowej.
W poniedziałek, 24 sierpnia, Aleksandra Brodowska była gościem prezydent Gdyni Aleksandry Kosiorek i wiceprezydentki Oktawii Gorzeńskiej. W spotkaniu uczestniczyła również dr Joanna Leman, kierownik Referatu Współpracy z Zagranicą Urzędu Miasta Gdyni.
Spotkanie miało szczególny charakter – było przede wszystkim okazją do osobistego podziękowania Gdyniance za jej zaangażowanie i pracę wykonaną na rzecz kandydatury rodzinnego miasta.
Aleksandra Brodowska działała w zespole ambasadora Mariusza Lewickiego, Stałego Przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej przy UNESCO. W ostatnich miesiącach poprzedzających posiedzenie Komitetu zespół prowadził intensywne działania dyplomatyczne związane z polską kandydaturą.
Chciałam osobiście podziękować pani Aleksandrze Brodowskiej za pracę, której mieszkańcy Gdyni na co dzień nie mogli obserwować, a która miała znaczenie dla powodzenia naszych starań. Za decyzją UNESCO stoją konkretni ludzie, ich wiedza, determinacja, setki rozmów i konsekwentnie budowane poparcie dla Gdyni. Szczególnie cieszy mnie, że wśród nich była Gdynianka, która z takim zaangażowaniem pracowała dla swojego miasta – mówi Aleksandra Kosiorek, prezydent Gdyni.
Gdyńska sprawa w międzynarodowych rozmowach
W końcowej fazie procesu nominacyjnego działania prowadzono na wielu poziomach. Gdynia współpracowała m.in. z Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Ministerstwem Spraw Zagranicznych, Narodowym Instytutem Dziedzictwa oraz Stałym Przedstawicielstwem RP przy UNESCO.Jednym z elementów tych działań były bezpośrednie rozmowy z przedstawicielami państw członkowskich Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO. 22 czerwca w Ambasadzie RP w Paryżu odbył się briefing dla ambasadorów, podczas którego przedstawiano argumenty przemawiające za wpisem Modernistycznego Centrum Gdyni. W działania dyplomatyczne szczególnie mocno zaangażowany był ambasador Mariusz Lewicki wraz ze swoim zespołem.
Ostatnie miesiące przed decyzją w Busan wymagały bardzo intensywnej pracy i prowadzenia rozmów z przedstawicielami wielu państw. Ambasador Mariusz Lewicki i jego zespół wykonali w tym czasie ogromną pracę dyplomatyczną, a Aleksandra Brodowska odegrała w niej ważną rolę. Dzisiejsze spotkanie jest okazją, żeby powiedzieć jej za to po prostu: dziękujemy. Tym bardziej że mówimy o Gdyniance, która swoją wiedzę, doświadczenie i energię wykorzystała w sprawie niezwykle ważnej dla rodzinnego miasta – mówi Oktawia Gorzeńska, wiceprezydentka Gdyni.
27 lipca Gdynia dołączyła do światowego dziedzictwa
27 lipca 2026 roku podczas 48. sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w Busan zapadła decyzja o wpisaniu Modernistycznego Centrum Gdyni na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Gdynia została 18. miejscem z Polski znajdującym się na tej liście i drugim z województwa pomorskiego – po zamku w Malborku.Wpis potwierdził wyjątkową, uniwersalną wartość gdyńskiego zespołu urbanistyczno-architektonicznego. Był finałem wieloletniego procesu, w który na różnych etapach angażowali się eksperci, przedstawiciele samorządu i instytucji państwowych oraz polscy dyplomaci.
Poniedziałkowe spotkanie było okazją, by podziękować za część tej pracy, która przez wiele miesięcy odbywała się z dala od kamer – podczas spotkań, rozmów i działań dyplomatycznych poprzedzających decyzję w Busan.
